Kategoria: Poezja

dokończenie spłaty oszukańczego kredytu

coś pęka, a coś trwa

dni potrafią biec jedynie na oślep

jak pięknie czysto przejrzyście

nie lękajcie się

mutując w nienośny skowyt

strzelają z łuku oczka

idź na drugą stronę wołają

szumiały galaktyki

Założę wiersz

Ptak dziobie obce pisklęta.

każde po swojej stronie okna

wziął ostatnią brudną kreskę i ocipiał

trzymaj się z dala od ciała

By niewinnie pokrzątać się nad przepaścią.

środa dzień śmietników.

miliarderów śpiących w skarpetkach

Zdać się na niepowiązany bieg zdarzeń

Skazana na wieczną drogę

przewija się „Star Guitar” Chemichalsów

szumi bluzg kropel

trzy dni w jamie

ciągle za mało

Reszta jest poza kadrem

Nagle łapie ją znużenie.

To Ty jesteś Artystą!

zlikwidowałam twój warzywniak

buty ustawione czubkami ku drzwiom

Miło spotkać Cię na papierosie

Pavel Řezníček … nie odbiera telefonu

została zamordowana przez morfem

obietnice cięższe niż słowa

ktoś przez to nie obronił doktoratu

pośpiesz się

na oklep

gdzie jest powód przyczyny?

przy pianinie Davida Lyncha

do końca świata się zagoi

a ty Człowieku „Jaceku Łukasewiczu”

wrócisz po więcej

Podgłośnij.

pod kołdrą

innego sądu nie będzie

przyszłość pęka cienką linią

w lekarkę zakonnicę i nauczycielkę

możesz do mnie podejść

Dlaczego to się dzieje?

Nikt na razie nie wyje.

Czy cię na trampki już nie stać?

Pismo milczy (niemowa)

Echa przeszłych żyć zmarszczone jak śliwka zgniją

pęknięta ściana spływała do rzeki

szkice z J….

nie mogąc się wydostać

który się podnosi

zbyt bliski wschód

ale ty trzymałbyś moją dłoń

dane nam będzie

Oddały się ziemi.

nie powtarzajcie mi się

wielopiętrowe łaknienie władzy

dotykają ustami nabrzmiałych smartfonów

Studiował moje piegi

Dźgania dochodzące stąd

Pluć moralnością i udawać brak jej istnienia

nie chcą dopuścić do głosu tych bez wyobraźni

Siedem dni do przeżycia.

i fachowo kochał się sam

jakby nie było wojny

śniąca w samolotach

jakie teraz pisałby wiersze

krew mogłaby być zielona

tak trudno żartować na serio.

W tym kraju żyje się tylko latem

wije gniazdo w moich wnętrznościach

wiosna wypuści liście, wędrowcy wyjdą z nor

Widzę w tych oczach zawód

Kiedyś nie przychodziła w ogóle

chodniki są krzywe i ludzie

dobre duchy naszych psów

przy maszynie siedzi Czycz Stanisław

chciałam jeszcze

Lubię deszcz.

co może i miało sens

kaligrafie, asemic writing

patrzymy na to samo niebo

sposób myślenia jest w bystrym przyspieszeniu

w sylwetkach mijanych chłopców

wszyscy chcą mieć psa

nikt nie chciał sypać solą

zalśni na kulistym kształcie

dzielę nocleg

do której nie trafi żadna drabina

w najbardziej niezdrowy możliwy sposób

idzie w swoim poncho

Pasy, jakie pasy?

zakrzywione okoliczności budzą respekt

dzień to duże puzzle

pasza dla ludności cywilnej