„Ruch obrotowy” zaczyna się od „onych”, do których wszyscy dołączymy. Tymczasem łykamy życie. Nikt nie towarzyszy nam w dramatach, choć ze wszystkich nas wypadają gwoździe. Ale czy to książka o depresji? Czy raczej o tym, po co żyje człowiek, po co żyje jego syn? To przecież książka tacieżyńska do kwadratu. Bo może naprawdę jesteśmy po to, żeby wierzyć, co w „Ruchu obrotowym” widać jak na dłoni na przykład na lotnisku. Pisze się tu o tym niemal milcząc w dobrym rytmie. Bo choć nadal wszystko wygląda dobrze, koniec jest nieunikniony.