Faza nie przemija, faza się ustatecznia. Zakłada rodzinę, uczy dziecko i uczy się od dziecka, wiele śladów tej nauki upycha po kieszeniach, szufladach i szafkach. Powstają wiersze, które zaciągnęły parę niezabezpieczonych długów u rozsianych po świecie mistrzów świata, mistrzowie świata ruszają w pogoń za dłużnikiem z bagażem podręcznym, bo taniej, gubią trop. Drzewo wiśni, na którym łamią zęby wszystkie piły świata, środkiem listopada nie budzi większego szacunku. Czy stojąca na parapecie laleczka kokeshi przyniesie szczęście temu, co znajduje się po drugiej stronie okna?

Tomasz Bąk

Szymon jest poetą lirycznym, ale na szczęście nowoczesnym. jest poetą dynamicznym, gdyż w jego wierszach ruch goni ruch, czytelnik nie ma czasu odpocząć w trakcie wiersza, jest cały czas zabawiany, zarzucany szybkimi skojarzeniami z arsenału wielkiej wyobraźni autora. Szymon jest i poetą sinusoidalnym – szybuje (Shibuye) WYSOKO, by w następnym akapicie zejść na ziemię i garściami przesypywać węgiel brunatny. jest również poetą ulicznym, bo w każdym utworze jest przynajmniej jedna linijka, dzięki której czytelnik rozpromieniony donosi „dostałem w mordę”. o czym i ja Wam rozpromieniony donoszę. recenzent ze mnie żaden, ale entuzjasta talentu autora – spory.

michał 'afrojax’ hoffmann (program 3 polskiego radia)