Przepis na przebudzenie
Julia Jerzykiewicz
poczucie schyłku jest obecne na równi z soczyście zieloną nadzieją na niemal arkadyjskie życie
Menu
/
Menu
Przepis na przebudzenie
Poezja jak miesiąc miodowy
Piotr Gajda
Dążenie do sprokurowania geopoetycznego toposu
Mieć poezję w genach
Julia Jerzykiewicz
I zamiast radosnego hebrajskiego Alleluja zostaje tylko przyziemny: Allel.
O „Ludziach”
Piotr Śliwiński
Niebanalna, komplikująca, niemanieryczna, treściwa i atrakcyjna.
O powieści Jacka Bieruta „Ludzie”
Jacek Łukasiewicz
Czytelnik może na tym poprzestać, czytać jednym tchem z krótkimi przerwami na posiłki i sen.
Aulicha biel i czerń
Kinga Młynarska
Mężczyzna czuje potrzebę wyrażania pewnych spraw
Potęga miniatury. O „Królewnie z kukurydzy” Miry Ledowskiej
Jacek Zalewski
Lektura tekstów opisujących Holocaust z perspektywy kogoś, kto go doświadczył, nie jest na moje nerwy
Ta łuna to on
Jacek Bierut
I zaczynasz traktować tekst jako ciało
O wierszach Marcina Sendeckiego (Dukt 12)
Jacek Bierut
jak te wiersze są zrobione metrycznie
Jadwiga Mizińska
Drogocenne pustynnienie
Zwyczajna spowiedź powinna się przeto zamienić w zapowiedź.
Król wyjechał
Leszek Budrewicz
Jednocześnie definiuje źródła antydemokratycznej grozy: kryzys nowoczesności, samotność, niewiedza, bezradność.
Wilk w owczej skórze
Przemysław Głuchowski
Zasada jest taka, że jeden wilk może zmienić hierarchię panującą w grupie, ale przedtem musi zmierzyć się z wilkiem przewodzącym stado.
Nihilizm w tropikach
Mateusz Chról
W prozie Gaugera nijakość autochtonów zachowuje osobliwą ciągłość z nijakością ludzi Zachodu.
Spełniające się proroctwo Yana Lianke
Rafał Kasprzyk
Czy proroctwo Lianke jednak wypełni się?
Mieczysław Orski o „Po mroku” Rafała Różewicza
Co do szans wykroczenia poza „prozę życia”, anonsowanych w wierszu Perspektywy otwierającym rozdział Po mroku Rafała Różewicza, to nie są one optymistyczne
