Pestka mandarynki i inne dramaty

Pestka mandarynki
i inne dramaty

//

  • Redakcja: Jacek Bierut
  • Korekta: Grzegorz Hetman
  • Opracowanie graficzne, ilustracje, skład: Artur Skowroński
  • Liczba stron: 236
  • Oprawa: klejona
  • ISBN: 978-83-959149-4-2
  • Cena: 30 zł (+ 7 zł wysyłka)

Pestka mandarynki i inne dramaty Jacka Bieruta to zbiór trzech dramatów napisanych (a jakże) do wystawienia na scenie, jednak są to przede wszystkim dzieła literackie. Choćby przez fakt, że po raz kolejny okazuje się, że didaskalia jak najbardziej należą do literatury. W utworach tych łączy się lirykę, epikę i dramat. Można te teksty z powodzeniem wystawić na scenie, czego dowodzą realizacje Anny Augustynowicz we Wrocławskim Teatrze Współczesnym i Szymona Kaczmarka w Warszawskim Teatrze Dramatycznym. Każdy z tych dramatów to nie tylko osobna historia, ale też inne zabiegi literackie. Język Bieruta jest z założenia precyzyjny i jednocześnie nieprzezroczysty, otwarty: zachowując pozory funkcji, głównie referencjalnej, przekazującej, czyli poznawczej – język ów zwraca na siebie uwagę, podnosząc kwestię poznawczości do którejś potęgi.

Pierwszy i trzeci z dramatów, Poczucie ciągłości i Ciało mężczyzny zostały nagrodzone w Konkursie Strefy Kontaktu. Środkowy, Pestka mandarynki, to absolutna premiera. Całość to książka, która może być przełomowa w myśleniu o współczesnym polskim dramacie. Idealnie wpisuje się w tradycje wrocławskiego dramatu (Różewicz, Karpowicz, Kajzar).

Pestka mandarynki i inne dramaty jest kolejną książką świadczącą o nieustannym rozwoju artystycznym autora. Tym razem poszerzył definicję dramatu. Każdy z utworów jak najbardziej nadaje się do wystawienia na scenie, są to jednak utwory literackie, wpisane wprost w poszukiwania formalne i językowe tradycji i współczesności literackiej. Ta złożona artystycznie całość podejmuje tradycję teatru greckiego i teatru absurdu, udowadniając, że nadal są to tradycje nośne poznawczo i skuteczne artystycznie. Anna Augustynowicz, wielka polska reżyserka teatralna, zauważyła w tych dramatach poetykę Miarki za miarkę Szekspira. Ale odwaga formalna tych tekstów ma potężne zaplecze w podejmowanej tematyce. W tych dramatach mówi się o najważniejszych polskich sprawach ostatnich lat i w przekroju historycznym, jednak czyni się to z bliskich perspektyw w bardzo bliskim planie narracyjnym.

Za sprawą tej książki znów można myśleć o dramacie jako gatunku literackim.

/

/

/

/

Do góry