zaplątał się bełkot
,
popłynął
ostro po bandzie
kosmosu nie ściska się w dłoni
uszy za młode na czujność
wobec prędkości
i znaczeń
odbić po zupie z kijanek
.
.
.
nie wytrzymałam
.
zabiłam
czuję się zbawicielem
jak pięknie czysto przejrzyście
żyje się na pustyni
.
.
.
papa
.
zawsze stanowczo i twardo
trzymałeś rękę przy pulsie
kiedy płakałam
mówiłeś
nie szczyj oczami
kiedy płakałeś mówiłam
że pada
miękko powoli bezwzględnie
wchodzimy w mgłę
.
.
.
plomba
.
kiedy ukradłam klucze
musiałam zbudować dom
w nim każdy zamek
zacinał się od poczucia
niedopasowania
przysposobione klucze
wrastały w dłoń zgrzytały zębami
do wypaczenia
.
.
.
.
Dorota Czerwińska – urodzona 24 października 1968 roku, terapeutka pedagogiczna, trenerka umiejętności społecznych z Warszawy.
Wiersze publikowała między innymi w „Helikopterze”, „Afroncie”, „eleWatorze”, „e-eleWatorze”, „Migotaniach, „Post Scriptum”, „Akancie”, „Przekroju”, magazynie „Suburbia”, „Wydawnictwie J”.
Autorka objętego patronatem Polskiego Stowarzyszenia Haiku tomiku wierszy haiku „nieboziemia” (Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 2024) oraz tomików poezji „Ba!Lans!” (Fundacja Duży Format, Warszawa 2024) i „Naloty” (Fundacja Duży Format, 2025). Jej haiku ukazały się też w Almanachu nr 5 Polskiego Stowarzyszenia Haiku „Ptaki Wędrowne” oraz w japońskim piśmie KUZU. Wyróżniona VIII edycji ogólnopolskiego konkursu PSH „Wiśnie i Wierzby”.
Pomysłodawczyni i realizatorka projektów pracy z dziećmi propagującymi poezję, między innymi „Jesień w haiku”.