I
.
Bank w trzewiach
hausmanowskiej kamienicy,
z pyskiem pułapki.
Pokój studencki na sprzedaż,
luksus: dziesięć metrów kwadratowych.
Zapadam się w fotel,
a przede mną pastelowy horyzont
przyklejony do ściany — kremowej i brudnej.
Jak wszyscy, marzę o oceanie
— i jeśli można, bez końca —
o jodzie w powietrzu i słonej mgle.
To tylko zimny poranek,
i spotkanie dobiega końca.
Lecz wierna suka, nędza,
węszy i mówi: pusto w głowie i kieszeniach.
.
.
.
II
.
Ogłuszam się narkotykami:
nasenny + uspokajający;
i wszystkim, co znajdę,
by utopić burzę.
Kilka białych tabletek
na psy z piekła rodem.
Wtedy w mojej głowie
przejaśnienie:
już nie wyje,
prawie by zaśpiewało.
Wreszcie trochę miejsca
na twój ziarnisty głos i skórę
w najgłębszym z podziemi.
.
.
.
III
.
Z czasem odchodzi,
z czasem wszystko się oddala.
Umiera gwiazda,
a noc wkłada
żałobny strój.
Szukam świtu
jak złotego miasta.
.
.
.
.
Charles Garatynski urodził się w 1998 roku w Bordeaux. Dorastał u boku matki — malarki polskiego pochodzenia, która przybyła do Francji w sytuacji nieuregulowanej. Jego pisarstwo oscyluje między ironią o gorzkawym posmaku a dyskretnym, podszytym melancholią liryzmem. Tworzy prozę, poezję oraz teksty dramatyczne.
Laureat nagrody Pampelune 2025. Jego opowiadania ukażą się niebawem w czasopismach Marginales, Traversées i La Revue des Ressources, a wiersze — w nadchodzących numerach Lichen. Publikuje także po polsku — m.in. w czasopiśmie e-eleWator.
Jako badacz zajmuje się również literaturą polską, z której czerpie istotne inspiracje. W środę 24 września 2025 roku wygłosi wykład w Orleanie na temat dialogu między twórczością Brunona Schulza a literaturą francuską. W grudniu zaprezentuje referat na konferencji „Faire corps avec le passé : exposer l’histoire par les pratiques corporelles” (Autun, Université de Franche-Comté, 4–5 grudnia 2025), poświęcony teatrowi Witkacego.