Poetka reperuje kran
.
To nieprawda
że poetki żywią się snami
lewitują w wieczności
wygrały ze śmiercią
Poetki czasem by chciały
wyspać się wreszcie
żeby ręka się zrosła
a śmieci same wyniosły
Poetki wycierają smarkate nosy
śpiewają niesfornym dzieciom
Udają że wierzą
gdy mąż umiera od zwykłego przeziębienia
dzwonią po zakład pogrzebowy
aby go zadowolić
sprawa jest poważna
myją podłogę i pieką ciasta
miewają także orgazmy
kłócą się z mężczyznami
porzucają i są porzucane
poetki chodzą do pracy
i jeżdżą metrem
Poetkę poznasz po odroście
i gubieniu słów
zapominaniu terminów
i trupie którego ciągnie za sobą
wciąż nie może pochować własnej samotności
Dziś poetka zreperowała kran
bo ekipa remontowa znów zawiodła
Dumnie pali papierosa
i wciąż chciałaby bardzo
wiedzieć
jak to jest
być taką prawdziwą poetką
.
.
.
Przed końcem świata (dla Palestyny)
.
Wieczorem przed końcem świata
nakarmiła kota
nie ma nic piękniejszego
niż widok sytego
Zmiotła opadłe liście
wiadomość dla przyszłych pokoleń
Zapaliła świeczkę
gdyby trzeba było już iść
Popatrzyła w niebo
gwiazdy nie dały się policzyć
Bóg śmiał się z nieudolnych starań statystyków
ktoś przez to nie obronił doktoratu
Przed końcem
Było tak cicho
Ptaki dawno wyniosły się na tamten świat
Tylko księżyc jeszcze
Wysyłał zimne pocałunki
Znaleźli ją rano
Tulącą martwe zwierzę
.
.
.
Podróże Uny
.
Nocą w ogrodzie świeciła latarnia
Niema towarzyszka
Patrzyli w ciemność
O czym myślał on
gdy tak wpatrywał się w noc
Może wsłuchiwał się w gwiazdy
Koty słyszą ruch skrzydełek
– nocny stwór
połączony z systemem nerwowym świata
Cóż że tak inni
To bez znaczenia
Dla nocy
Dla kota
Dla świateł
Gdy można czuć
ciepło i aksamit mroku
wystarczy
by nigdy już nie być głodnym
.
.
.
Nasze niebo (dla Palestyny Świata)
.
Więc to nasz ostatni port:
na balkonie
odpoczywam pod drzewem jaśminu
Koty skaczą beztrosko
jak w pierwszym dniu Stworzenia
sąsiad gotuje zupę
boski zapach dociera aż tu
smak raju
dla głodujących dzieci
Nigdy
nie byłam tak szczęśliwa
w poprzednim życiu
Czekam na Ciebie
Ludzie o dzikich sercach
jeszcze nie wypędzili nas
z ostatniej przystani
a Ty
na pewno wrócisz
bo w naszym raju
nie ma żadnej wojny
a Ty
jesteś bezpieczny
całkowicie bezpieczny
w moim sercu
nasz jaśmin wciąż żywy
a koty nigdy nie przestaną się bawić
jedyne pewne miejsce
krwawiącego świata
jest tutaj
w naszym niebie
.
.
.
.
Joanna Bogudał-Borkowska, ur. w 1982 r. w Warszawie, specjalistka psychologii klinicznej, certyfikowana psychoterapeutka i politolożka, doktorantka w Instytucie Psychologii Polskiej Akademii Nauk, publikuje od 2001 r., początkowo artykuły prasowe w piśmie lokalnym „Głos Mieszkańców”, (Wydawnictwo Barbara Włodarska-Friszke), następnie teksty psychologiczne i poezję w Miesięczniku Literackim „Akant” (Instytut Wydawniczy„Świadectwo”).
Wybrane wiersze z najnowszego tomiku poezji „Piosenka o nie-miłości” były prezentowane na festiwalu Versopolis 2025. Nawiązują one do konfliktów współczesnego człowieka, jego rozdarcia między tradycyjnymi wartościami a pędzącym rozwojem cywilizacji, uniwersalnych oraz indywidualnych dylematów: czy konfrontować się z bolesną rzeczywistością i zachować zdrowie psychiczne, czy „uciec” w chorobę, gdy rzeczywistość jest nie do zniesienia; kochać i narażać się przez to na zranienie czy szukać relacji, które są powierzchowne i faktycznie się nie wydarzają jak w tytułowym utworze „Piosenka o nie-miłości”. Czy człowiek może chronić naturę od ekologicznej katastrofy, a może to ona nadaje nam duszę i sens, gdyż bez niej dla ludzkości nie ma nadziei. Bezczelne istnienie Suhaków wydaje się wyzwaniem dla tych, którzy myślą, że posiedli całą wiedzę i nic ich nie zaskoczy. Czym jest religia i duchowość w dzisiejszych czasach? W utworze „Pustynia” Bóg niejako prześladowany we własnych świątyniach przez fanatycznych wyznawców zaprasza z miłością swoje ziemskie dzieci do zabawy i marzy o pokoju jak umęczony Ojciec ukazując prawdziwy sens wiary. Miłość czy jej atrapa, ekologia versus destrukcja, zdrowie a może choroba psychiczna, na szczęście na tę współczesną wersję pytania „Być albo nie być” można znaleźć odpowiedź w czarnym humorze utworu „Ziemniak”, w którym bohater raduje się swoim własnym istnieniem, chwilą, toczącym się tytułowym warzywem i nie obchodzą go egzystencjalne dylematy drewnianego stołu. To piękno chwili jest obecne także w innych utworach, gdzie Autorka nawiązuje do ukochanych miejsc w jej ojczystym kraju jak Kraków, Mazury, Kopalnia soli w Wieliczce, zimowego krajobrazu i jeziora pokrytego lodem, nieśmiertelnych elementów kultury polskiej jak twórczość Marka Grechuty i Bolesława Leśmiana z nadzieją, że przybliżą egipskiemu Czytelnikowi i nie tylko piękno Polski. Wielokulturowość i tygiel religijny, konflikty polityczne i motyw wojny („Przed końcem świata. Dla Palestyny”) zdradzają zainteresowanie Autorki życiem codziennym, problemami i radościami człowieka z kręgu kultury arabskiej oraz afrykańskiej. Topos pustyni pojawiający się w jej twórczości przywołuje zachwyt poetki Białą Pustynią w Egipcie.
Inne utwory Autorki:
„Podkuwanie jednorożca”, Wydawnictwo Miniatura, Kraków, 2014.
„Baletowa wataha”, Wydawnictwo Miniatura, Kraków, 2014.
„Plane profile” w: Błaszak D., (red.) „Contemporary writers of Poland. Flying Between Words”, Dreammee Little City, London, 2015.
„I am looking for you” w: Błaszak D., Mickiewicz A. M., (red.) „20th Jubilee Anthology. Anniversary of the Contemporary Writers of Poland”, Dreammee Little City, London, 2020.
„Inny spotyka Grzesia i żółwia” w: (red.) Młynarczuk Sokołowska A., Potonic K., Szostak-Król K. „Przygody Innego. Bajki międzykulturowe na rzecz integracji dzieci cudzoziemskich”, Białystok, 2015.
„Opowieści o Czujątkach. Ćwiczenia z empatii dla Dzieci… i Dorosłych”, Wydawnictwo Oficyna „Impuls”, Kraków, 2017.
„Opowieści o Czujątkach. Z empatią w czasie zarazy”, Wydawnictwo Oficyna „Impuls”, Kraków, 2021.
„Opowieści o Czujątkach. W kolorach empatii”, Wydawnictwo Oficyna „Impuls”, Kraków, 2024.