Trupy łapać
(002)
.
Deszcz bębni rytmem o dach samochodu
Piosenka smutna, my na przekór się radujemy
Babcia wita nas od progu z uśmiechem
Deszcz zmienia się w ogromną ulewę
Nowa rzeka, a my musimy wracać na wakacje
Babcia prosi, babcia błaga – zostańcie, kto będzie trupy łapać?
My musimy jechać, czekaliśmy na to bardzo długo
Pierwszy zakręt, prawie radośni, powódź gna
Trupy płyną z podmytego cmentarza
Wśród nich dziadkowie, ojcowie i synowie
Babcie, matki i córki, kto będzie trupy łapać?
Musimy wracać, musimy pomóc
Babcia o lasce, stoi jak dyrygent
Kieruje jak kierownik, by trupy łapać
Wszyscy słuchają, już jest plan
My też będziemy trupy łapać
.
.
.
Nie ma już
(022)
.
Każda łza wylana za brak twojego działającego ciała
Nauczyłeś mnie robić pętelki i przekładać je jedna przez drugą
Guzik kręcił się na nitce, raz w jedną, raz w drugą stronę
Wielka siatka była dla mnie, a ty z wędką na brzegu
Znów łowiliśmy karasie, żebyś mógł je mieć na szczupaki
Znad rzeki wracałeś z większym narybkiem
To było jeszcze wtedy, zanim pojawiła się dziura w twojej krtani
Zanim twoje słowa przestały brzmieć
Tak bardzo sobie zarzucam, że nie pamiętam twojego głosu
Kupowaliśmy wino, a ty trzymałeś mnie na ladzie
Tak dla dziadka, tak dla ciebie
„Wino kurewskie” – śmieszne przejęzyczenie
A teraz jeden kieliszek za ciebie
Dziadku
.
.
.
Różnice
(033)
.
Istotne umaszczenie
Istotne głosowanie
Istotne kogo kochasz
Istotne kogo uznajesz
Istotne w co wierzysz
Istotne narządy
Istotne nierządy
Istotne parytety
Istotne bzdety
Istotne co myślisz
Istotne jak myślisz
Istotne…
A nie wystarczy że jestem człowiekiem?
.
.
.
Pycha!
(047)
.
Mamo pycha!
MAmo pycha!
MAMo pycha!
MAMO pycha!
MAMO Pycha!
MAMO PYcha!
MAMO PYCha!
MAMO PYCHa!
MAMO PYCHA!
MAMO!
Pycha cię zjadła
Nie zauważyłaś
Jak dorastam…
.
.
.
Zawód
(050)
.
Nauka potrzeb ludzkości,
by móc je zaspokoić.
Stoicyzm pokazał,
jak ważny jest ogół.
Ze spokojem rób.
Pracuj. Buduj.
Wszyscy liczą właśnie na ciebie.
Całego siebie wkładaj
w tę jedność,
aż iskra w końcu uleci.
Wtedy usiądziesz.
Ze spokojem spojrzysz w przeszłość
i pomyślisz,
jak spełniłeś oczekiwania.
I zrozumiesz,
że zawiodłeś
tylko siebie.
.
.
.
.
Kacper Obroślak – buddysta, pasjonat filozofii, psychologii oraz światowych mitologii. W swojej twórczości bada granice między snem a jawą, człowiekiem a symbolem oraz sacrum i profanum. Szczególnie interesują go archetypy, symbolika snów oraz pytania o tożsamość, cierpienie, samotność i sens istnienia. Inspiracje czerpie z filozofii Wschodu, psychologii głębi i literatury fantastycznej. Prowadzi również profil poświęcony popkulturze, gdzie dzieli się recenzjami filmów, seriali i książek.
Link do mediów społecznościowych:
https://www.instagram.com/autor_kultury/
.
