jestem
.
horyzont przechyla
mi się – czerwienią
ze stągwi kamiennych
oblepiając krtań, z jej
nieporadnym: jestem
.
.
.
duch
.
położyłem się
twarzą do ziemi
usta splotlem ze
skórą, paznokcie
z duchem, ducha
wygnałem z żył
oddając światu
.
.
.
mury
.
w murach
gęsty warkocz
kurzu, płaczę mi
się – z oddechem
coś spogląda poza
wilgoć nieobecności
coś pęka, a coś trwa
usycha – ze skórą
.
.
.
chmury
.
gdybym
potrafił, mógł
malować chmury
zgarnąłbym je
pod skórę, by
dostały się do krwi
karmiłbym je sobą
wykarmiłbym niebo
.
.
.
biel
.
uklęknijmy
razem, w cieniu
brzóz twoich rzęs
w bieli, która nisko
ścieli śmierć i sens
.
.
.
.
Przemysław Kantorski (ur. 1991), komunikolog, filozof, poeta i prozaik, autor trzech tomów wierszy („Ziemia”, „Gorzki Chrystus”, „Przeklęci Wszyscy Święci”) oraz zbioru miniatur („Ludzie żywi”). Jego wiersze pojawiły się m. in. na łamach „Akantu”, „Więzi” i “Wobec”.