To lato
.
To lato jest jakieś inne
Już nie wesołe i niewinne
Już słońce nie świeci tak samo
Już nie słychać z drugiego pokoju „mamo”!
Nie lubię tego nowego życia,
Nie lubię w łazience samotnego mycia.
Nikt już nie przeszkadza, nie szkodzi, nikt do zamkniętej łazienki nie wchodzi.
Mówią, czekaj aż dzieci pójdą z domu, zobaczysz jak fajnie, nie będziesz musiała spowiadać się nikomu.
A mi się to życie wcale nie podoba,
Dla mnie to pewnego rodzaju żałoba.
Z której wyjść nie mogę już od ponad roku,
I tak stoję na rozdrożu, w rozkroku.
A mi się to życie w ogóle nie podoba, to dla mnie pewnego rodzaju choroba.
Nie idzie przeszłości do tej chwili wrócić,
Nie żyję bez dzieci
Słońce mi nie tak samo świeci
Niebo nie tak samo lśni
Jak w domu tylko my.
.
.
.
Cofacz
.
Chciałabym mieć cofacz czasu i skoczyć do przeszłości od czasu do czasu.
Znowu spróbować babci placków na tłuszczu, schowanych w szafce
Pokłócić się z dziadkiem siedzącym pod stodołą na ławce.
Poczuć ten ciepły czerwcowy dzień, pójść do lasu gdy nie był jeszcze wycięty w pień.
Wrócić na to podwórko gdzie wszyscy byli, patrzeć jak wujek i tata węgorza do wędzenia będą myli.
Kąpać kaczki w misce, pić niemiecką coca-colę, robić piknik przy stodole.
Czekać na wieczorne ognisko, kiedy wszyscy byli jakoś blisko.
Zjeść czarne ziemniaki, chować się za domu mury, wypić rosół z chudej kury.
To wszystko to tylko wspomnienia, a życie codziennie się zmienia.
.
.
.
Żal
.
Żal to straszne uczucie
To takie mocne w sercu kłucie
Przychodzi codziennie bez ostrzeżenia
Roztapia nawet serce z kamienia.
Boli niezmiennie do końca życia
Atakuje zazwyczaj z ukrycia.
Żałuję niewypowiedzianych słów, żałuję wszystkich swoich kotów i psów,
Żałuję babci, że nie zrobi pierogów z jagodami
Żałuję dziadka z jego pierdolcami
Żałuję, że już nie jestem mała
I tak się z żalu właśnie składam cała.
.
.
.
Czas
.
Czas to nie jest nasz przyjaciel
Czas to złodziej życia
Czai się za rogiem i atakuje z ukrycia
Z czasem się nie wygrywa, on stoi w ukryciu i się z nas zgrywa
Czas czeka na odpowiednią chwilę żeby zaskoczyć cię niemile
To nie jest bezradny kaleka, on czeka i czeka aż w końcu zamkną się trumny wieka
Czas to złodziej życia…
.
.
.
Dorosłość
.
Dorosłość to nic fajnego chociaż dążysz do niej przez połowę życia swojego
Dorosłość to koniec beztroski
Przychodzą problemy i lata troski
Dorosłość to trudy podejmowania decyzji
Dalekie od twoich młodzieńczych wizji
Dorosłość to strata za stratą
To takie uczucie jakie masz pod koniec lata Lub gdy wychodzisz wieczorem i już nie pachnie wiosną taką czystą rześką radosną
Trochę cię rozczaruje to bycie dorosłym bo nie wiąże się to z niczym wzniosłym
Tracisz to co kochasz wszystko po kolei życie mknie do przodu nic się w całość nie klei
Dorosłość to pusty dom bez wrzasku dzieci i rok po roku tak ten czas leci
I gdyby każdy z nas wiedział co nas czeka trzymałby się od tej dorosłości z daleka
.
.
.
Miłość
.
Miłość to ciekawa sprawa
Na początku motyle w brzuchu i dobra zabawa.
Myślisz sobie to jest miłość mojego życia, nie masz przed nią nic do ukrycia,
Kolejne lata mijają, wasze losy się przeplatają. Przychodzi codzienność, monotonia, nuda, zastanawiasz się czy ta cała miłość to nie jakaś ułuda.
Potem słyszysz słowa, których byś się nie spodziewała, patrzysz na tę miłość i wydaje ci się za mała.
Ciężko ci zrozumieć, że kiedyś kochał cię jak wariata, teraz usłyszysz „ale z ciebie szmata”.
Dajesz z siebie wszystko za odrobinę czułości, szara codzienność zabiera wszystkie miłości.
Zastanawiasz się, czym staje się ta miłość, w głowie rodzi się zawiłość.
Nastaje cisza, myślisz czy coś was jeszcze łączy. Tak ta miłość powoli wypala się i kończy.
.
.
.
.