Kategoria: Pismo

Pluć moralnością i udawać brak jej istnienia

nie chcą dopuścić do głosu tych bez wyobraźni

Siedem dni do przeżycia.

i fachowo kochał się sam

jakby nie było wojny

tu chodzi o dobro człowieków

śniąca w samolotach

jakie teraz pisałby wiersze

Jedni osuwają się pod stół, inni zasypiają w trumnie, ktoś mdleje, ktoś bełkocze.

krew mogłaby być zielona

tak trudno żartować na serio.

W tym kraju żyje się tylko latem

wije gniazdo w moich wnętrznościach

wiosna wypuści liście, wędrowcy wyjdą z nor

Widzę w tych oczach zawód

Tańczyłem z Królową Dyskoteki.

Kiedyś nie przychodziła w ogóle

chodniki są krzywe i ludzie

dobre duchy naszych psów

przy maszynie siedzi Czycz Stanisław

chciałam jeszcze

Lubię deszcz.

Może bycie księdzem jest jakąś formą bycia singlem?

co może i miało sens

kaligrafie, asemic writing

patrzymy na to samo niebo

sposób myślenia jest w bystrym przyspieszeniu

w sylwetkach mijanych chłopców

wszyscy chcą mieć psa

nikt nie chciał sypać solą

zalśni na kulistym kształcie

dzielę nocleg

do której nie trafi żadna drabina

w najbardziej niezdrowy możliwy sposób

Kiedy rusza historia, połączenia między kobietami gwałtownie nabierają znaczenia.

Wszystko ma jakieś powiązania (uśmiech).

Dlatego „irokezi” i „agrafkarze” łączyli się w stada, w załogi, zakładali kapele i wydawali ziny

idzie w swoim poncho

Pasy, jakie pasy?

zakrzywione okoliczności budzą respekt

dzień to duże puzzle

pasza dla ludności cywilnej

Wściekłość jest jakąś reakcją

trzaśnięcie z zaskoczenia łopatą w głowę

dróg, którymi chadzałem, nie ma już na mapach.

Amen.

recenzja

niespodziewanie i trwa cud,

pan ze złotym wąsem

Nigdy w życiu się tak nie bała.

trzeba tylko
przegryźć sznurek

przynajmniej stać w dobrą stronę

końca jeszcze nie ma

jak ludzie zapatrzeni w siebie

Co z rzeczami po zmarłych.

Nie wibrują, nie masują języka.

Może dlatego boję się tych wierszy.

złamane sanki

w nagrodę otrzymujemy tylko jej część

ktoś czule złapał go za ramię

teraz rozumiem muzykę!

nie zabija się szczęścia

inne z miesięcy są uczciwsze

Słowa należą do wszystkich.

Huśta się lekko

Było to rozwiązaniem raczej krótkoterminowym

po pionach

Mało opisów, duuuużo dialogów?

Rozdzielanie ich na siłę to forma samookaleczenia.

ja to muszę powiedzieć

Jego gniazdko było więcej niż przytulne.

Nie po to zarabiam prawdziwe pieniądze

Bóg zaczeka.

Moja dłoń nie żyje.

pana stolik jest także moim

z którym liczą się młodzi

Pan nie jest czasem tym pisarzem?

Będziesz płakać, aż usłyszysz prawdę.

asfalt i beton zmieniają się w bruk

znajdziesz cudzy ząb

widzę twoje kolana

opuśćcie tę instrukcję

tak się dzieje już za dnia

zanim się obudzisz

Szykowałam się na chrzciny

z wiary wyzute i w dodatku święte

Nie żyję bez dzieci

Przy osiedlowym śmietniku.

wyjmij mu tę kasetę z głowy

Była ich.

by utopić burzę

jeśli nie chcecie dziedziczyć

wyobrażam sobie mój krzyk

przed nim nikogo

sprejem na warszawskich murach

klapki spadają z balkonu

Cokolwiek powiem

jedno wolne miejsce

to, co braliśmy za popisy słowne, jest tak naprawdę exodusem milionów słów uchodźczych, tułaczych