Autor: admin

Premiera!!!

Premiera!!!

dróg, którymi chadzałem, nie ma już na mapach.

Amen.

recenzja

niespodziewanie i trwa cud,

pan ze złotym wąsem

Nigdy w życiu się tak nie bała.

trzeba tylko
przegryźć sznurek

przynajmniej stać w dobrą stronę

końca jeszcze nie ma

jak ludzie zapatrzeni w siebie

Co z rzeczami po zmarłych.

Nie wibrują, nie masują języka.

Może dlatego boję się tych wierszy.

złamane sanki

w nagrodę otrzymujemy tylko jej część

ktoś czule złapał go za ramię

Premiera!!!

Premiera!!!

teraz rozumiem muzykę!

nie zabija się szczęścia

inne z miesięcy są uczciwsze

Słowa należą do wszystkich.

Huśta się lekko

Było to rozwiązaniem raczej krótkoterminowym

po pionach

Mało opisów, duuuużo dialogów?

Rozdzielanie ich na siłę to forma samookaleczenia.

Lecz miasto wciąż rosło w naszym pokoju

ja to muszę powiedzieć

Jego gniazdko było więcej niż przytulne.

Nie po to zarabiam prawdziwe pieniądze

Premiera!

Bóg zaczeka.

Moja dłoń nie żyje.

zdjęto z kroplówki

pana stolik jest także moim

z którym liczą się młodzi

Pan nie jest czasem tym pisarzem?

Będziesz płakać, aż usłyszysz prawdę.

asfalt i beton zmieniają się w bruk

znajdziesz cudzy ząb

widzę twoje kolana

opuśćcie tę instrukcję

tak się dzieje już za dnia

zanim się obudzisz

Szykowałam się na chrzciny

z wiary wyzute i w dodatku święte

Nie żyję bez dzieci

Przy osiedlowym śmietniku.

wyjmij mu tę kasetę z głowy

Była ich.

by utopić burzę

jeśli nie chcecie dziedziczyć

wyobrażam sobie mój krzyk

przed nim nikogo

sprejem na warszawskich murach

klapki spadają z balkonu

Cokolwiek powiem

jedno wolne miejsce

trzy języki w twoich ustach to za dużo

to, co braliśmy za popisy słowne, jest tak naprawdę exodusem milionów słów uchodźczych, tułaczych

Zabić można tylko lokomotywą.

Musiałeś być nastolatkiem

Wszystkie choroby są w remisji

mylimy niepoliczalne z niewyczerpywalnym

Hulamy do Finlandii

samo się nie zrośnie

Język może służyć budowaniu wspólnoty, ale też – jeśli ktoś tego chce – oddzielaniu się od innych, budowaniu barier.

poczucie schyłku jest obecne na równi z soczyście zieloną nadzieją na niemal arkadyjskie życie

chodzi mężczyzna nie jest zamyślony 

oboje mieliśmy zły gust

odrobaczyć wierzbę

chłopcy całujący inne

a zaczynał jako zwykła pięść

Żadnych myśli o pasiastych żyrafach

Nie wrócisz na plac zabaw

Zupełnie jak ludzie.

jedną łapą na tamtym świecie

To już było za nim.

zaistnienie wymaga braku podmiotu

I nie uciekam

puścić wolno lub dobić

zaraz potem

włożyła sukienkę

Wciąż płaczemy

myślenia doda

W środku każdej odpowiedzi.

państwa w doniczkach

Dążenie do sprokurowania geopoetycznego toposu

podróż trwa

tymczasem wagony myśli

marszczy szyderczo powieki

w dorosłej skórze

niesamowite szelki

zbyt wiele lekcji jest do odrobienia

Pieszczę bez ceregieli

że nie będzie nas dwoje